Nat in griekse zee

Arghhh, foto’s van mezelf in badpak

Ik was afgelopen 10 dagen op vakantie in Griekenland, Zakynthos om precies te zijn. Het was heer-lijk. We hadden een fijn huisje op een rustige plek. En het was lekker heet en dus waren we vaak in zwemkleding bij zwembad en zee te vinden. Bij gebrek aan spiegels voelde ik mezelf per dag slanker en slanker worden. In de zon met een wijntje of 3 ziet het leven er namelijk veel zonniger uit. Nog een week in Griekenland en ik zou me Doutzen Kroes wanen.

Jammer van die foto’s

Donkere wolken pakten zich samen, want tijdens vakantie worden er ook foto’s gemaakt. Nou, die hebben mij wel even de ogen geopend. Op een foto was mijn dochter op de voorgrond bezig met het haar schepje en emmertje. Het was een schattig tafereel. Ineens viel mijn oog op de mevrouw die op de achtergrond de zee in aan het lopen was. Wat een moeke was dat zeg! Bij het inzoomen schrok ik mezelf kapot. Want die mevrouw, dat was ik.

En hoppa, zo 30 kilo erbij

Ik voelde me meteen 30 kilo dikker en trok mijn verhullende jurk aan. Om mijn vakantie niet helemaal te laten verpesten, heb ik mezelf ferm toegesproken. Ik wilde niet gaan zitten sippen in mijn boerka aan de rand van het zwembad terwijl iedereen plezier aan het maken was. Zolang de andere badgasten me niet zouden terugrollen in zee kon ik toch best van de vakantie genieten? En dat lukte zowaar.

Morgen begin ik echt

Nu ben ik weer thuis. De was ligt weer schoon in de kast en de souvlaki’s behoren tot het verleden. Ik bekijk de foto’s nogmaals en neem ik mezelf voor om nu echt die laatste 10 (of zijn het er inmiddels weer 15) kilo’s weg te werken. Ik heb het zelf in de hand.

Maar wanneer begin ik? Deze week is nog wat rommelig want we zijn nog vrij met z’n 3-en en willen nog uit eten . En eerlijk gezegd: ik tik dit stukje met een saucijzenbroodje in mijn hand. Ik probeer deze week al een eerste stap te zetten. Ik neem water in plaats van ice tea, ik ontbijt weer met mijn magere yoghurt en zal bij het avondeten een bescheiden bordje nemen. En dan volgende week… volgende week, dan begin ik echt.

De desbetreffende foto durf ik niet te plaatsen. Misschien later een keer, of na een lekker Grieks wijntje. Voor nu plaats ik de foto van ondergetekende moeke onder water.

Schaaltjes chocolade met mooie spreuk

Op bezoek: koekje bij de koffie?

Dit weekend ging ik naar een goede vriendin in Groningen. Ik had daar heel veel zin in, want het is altijd beregezellig en we hadden veel bij te kletsen. Toen wij op 10 minuten afstand van elkaar woonden, zagen we elkaar meerdere keren per week. En meestal ging dat gepaard met veel thee met koekjes en chocola, frietjes, kroketten en tiramisu en een flinke fles wijn erachteraan. Kortom: ik had een reputatie hoog te houden. Nu wilde ik de situatie voor zijn dat zij allemaal lekkere dingen in huis heeft gehaald speciaal voor mij en dat ik het moeilijk vind om nee te zeggen. En dat terwijl Karin en ik in onze suikerloze week zitten.

Kennen jullie dat dilemma?

Teken van gastvrijheid

Als je aangekondigd op bezoek komt bij iemand, dan is er meestal wat lekkers bij de koffie. En dan vind ik het altijd een klein beetje onaardig om niks te nemen. Het voelt alsof je een cadeautje van iemand krijgt en dat vervolgens afwijst. Zeker als iemand er een uur voor in de keuken heeft gestaan. Misschien ben ik de enige die daar zo ingewikkeld over doet, dat zou heel goed kunnen.

Ik maak me er zelf ook schuldig aan

En eerlijk is eerlijk: ik doe het ook. Ik zorg altijd dat ik wat lekkers in huis heb als er bezoek op de stoep staat. Sterker nog: ik moet aan de beademing als we niks lekkers in huis hebben als er iemand langskomt. Gelukkig kan ik tegenwoordig redelijk bakken en heb ik zo appeldriehoekjes of cake gemaakt.

Maar misschien breng ik anderen ook in verlegenheid, omdat ze liever niets wilden nemen en zich nu verplicht voelen. Ik heb vrienden en familie die mijn zelfgemaakte taart resoluut afwijzen. Aan de ene kant voel ik me dan een beetje in mijn hemd gezet, maar aan de andere kant geef ik ze groot gelijk. Het zou toch van de zotte zijn dat je alles maar moet eten wat je aangeboden krijgt?

Vooraankondiging

Ik heb die lieve vriendin uiteindelijk een berichtje gestuurd. Dat ik probeer te minderen met zoete dingen en dat ze voor mij niks in huis hoef te halen. Ik vind een kopje thee met haar gezelschap al perfect genoeg. En wat denk je? Ze was blij met mijn berichtje en is ook een dagje gaan minderen met suiker. We hebben de dag uiteindelijk afgesloten met een paar stukjes sushi. Zonder suiker, dat wel.

Advies gevraagd

Hoe doen jullie dat? Vinden jullie het moeilijk om eten af te slaan of juist helemaal niet? Lees ook de blog van Karin die lesgeeft en regelmatig traktaties van ouders voor haar neus krijgt.

 

Tony

Het gevaar van overgewicht

Ik wil graag afvallen omdat ik dan beter in mijn vel zit en leukere kleding kan kopen. Op zich een vrij oppervlakkige reden als je de onderzoeken leest over overgewicht en de lichamelijke risico’s. Ik dacht eraan toen ik dit artikel las. Kort samengevat: overgewicht vergroot de kans op 10 soorten veelvoorkomende kanker. Daar schrok ik echt even van.

12.000 Britten per jaar krijgen kanker door overgewicht

Het onderzoek is gedaan met de gegevens van 5 miljoen Britten. Berekend werd dat overgewicht alleen al in het Verenigd Koninkrijk jaarlijks tot 12.000 gevallen van kanker leidt. En als het percentage van mensen met overgewicht op hetzelfde tempo zal blijven groeien, komen daar elk jaar bijna 4000 gevallen bij.

Waarom is het zo moeilijk?

Poeh hee. Dan zouden bij mij toch echt alarmbellen moeten gaan rinkelen. Ik loop een groter risico op kanker door mijn overgewicht. Ik lees deze zin nog een paar keer terug en snap mezelf niet. Hoe kan het zijn dat ik die reep chocola belangrijker vindt dan mijn gezondheid. En dat terwijl ik, nu ik een klein kindje heb, meer dan ooit bang ben om het feest voortijdig te moeten verlaten.

Ik zou een puik holenmens geweest zijn

Ik ben de ultieme struisvogel. Kan niet anders. Is het net zoiets als met roken? Je weet dat het slecht voor je is en toch doe je het? Maar de mens is er toch op gericht om te overleven, altijd en overal? Ik heb wel eens gelezen dat de dikke mensen van nu over de juiste genen beschikken om heel lang geleden (toen we nog in holen leefden) goed te overleven. Wij kunnen immers veel in 1 keer eten en op die reserves teren als er even geen eten beschikbaar is. Die vlieger gaat alleen nu niet meer op, er is altijd en overal eten. We kennen geen momenten van schaarste meer. En daar gaat het mis: wij zijn nog geprogrammeerd om buffers op te bouwen.

Toch ga ik de strijd aan. Ik wil er alles aan doen, al weet ik dat je dat niet altijd zelf in de hand hebt. Ik wil zo gezond mogelijk leven zodat ik mezelf niks kan verwijten.

Doe je mee?

 

sugar for my honey

Sugar for my honey

Een tijdje geleden vertelde een vriendin van mij over de uitdaging die zij was aangegaan om een week lang geen suiker te eten en hoe zij ontdekte hoe verslaafd zij was aan suiker.  Ik vond het een logisch verhaal en sterker nog ik denk dat ik ook heel erg verslaafd ben aan suiker, maar een week zonder suiker…..pfffff!
Tijd voor wat info van het www!

De suikerverslaving

De suikerverslaving  is geen echte verslaving, maar het is wel een constante denken aan eten, zoete en hartige snacks. Geraffineerde suikers (en ook kunstmatige zoetstoffen) zorgen voor de aanmaak van dopamine in de hersenen. Hierdoor ga je je lekker voelen. Je lichaam wil dat lekkere gevoel steeds ervaren en dit gaat het snelst door het innemen van suikers.  Het hangt dus samen met je humeur, je dagindeling en zelfs even je weg naar huis via de supermarkt om je suikerspiegel een snelle boost te geven.
Het beheerst dus je leven doordat je in de ban bent van eten, lekkere dingen, de toename van je gewicht, vage klachten zoals migraine, huidproblemen, het verhoogde risico op allerlei nare ziektes en de versnelde veroudering van je huid, je organen en je hele lijf. Oké, de meeste effecten komen pas op later leeftijd, maar ik zeg het is tijd om er nu iets aan te doen…

Tips om van je verslaving af te komen

Nu helpt het bij de een om cold-turkey te gaan en bij de ander om langzaam af te bouwen, maar hier zijn even wat makkelijke tips. Het doel is dus je suikerverslaving stoppen. Dit betekent niet: nooit meer suiker eten!

  1. Doe niet te moeilijk, eet minder suiker. Punt!
  2. Bedenk dat je je er in eerste instantie hinder van kan hebben door last van hoofdpijn of andere klachten. Dit is maar tijdelijk!
  3. Je komt vaak al een héél eind als je stopt met snoepen.
  4. Bedenk van te voren wat je wel en niet wil. In brood, pasta en sauzen zit bijvoorbeeld ook suiker. En light dranken voeden je ‘zoete’ smaak ook.
  5. Suiker is te vinden onder vele namen. Check de etiketten dus niet alleen op het woord suiker, maar ook op woorden als: dextrose, glucose-fructosestroop, fructose, fructosestroop, glucosestroop, siroop, melasse, etc.
  6. Naast producten met suiker, zijn er ook producten die zich in je lichaam gedragen als suiker. Dit zijn producten die zijn opgebouwd uit simpele koolhydraten. Eet minder van deze producten om minder suiker binnen te krijgen.
  7. Wordt niet extremistisch. Natuurlijk kun je nog wel brood, pasta en aardappelen eten. Kies zoveel mogelijk voor volkoren en gezonde varianten en maak de porties kleiner.
  8. Vet en eiwit remt de opname van suiker in je bloed. Hierdoor verminder je de negatieve impact van suiker in je lichaam.
  9. Je suikerverslaving heeft meestal te maken met tussendoortjes. zorg dus dat je van te voren goede alternatieven hebt voor deze momenten.
  10. Hele pure chocolade is gezond, ik vind het niet zo lekker, maar het zou wel een goed alternatief kunnen zijn.
  11. Franse kwark met wat vers of gedroogd fruit en wat zaden of noten is een prima tussendoortje.
  12. Besef dat je een paar dagen nodig hebt om van de suiker af te komen. Het begin is het moeilijkst.
  13. Als je visioenen krijgt van lekkere zoete hapjes eet dan wat eiwit om de honger te stillen. Kook bijvoorbeeld een eitje.
  14. Suiker in de thee is ook suiker. Je kunt makkelijk thee drinken zonder suiker. Dat is misschien wennen in het begin, maar je hebt vast wel voor hetere vuren gestaan in je leven.
  15. Als je toch een keer ‘zondigt’ dan is dat oké. Niets aan de hand. Gewoon weer verder met je afkick.
  16. Probeer niet perfectionistisch te zijn. Je hoeft niet helemaal van de suiker af. Je wilt van je verslaving af. Eén keer zoetigheid eten maakt je niet verslaafd, geen zorgen. Je kunt heus nog wel af en toe genieten van je favoriete zoete zonde.

De uitdaging aangaan

Oké, de voordelen even kort op een rijtje.

  • uiteindelijk minder honger/trek/behoefte aan snoepen & snacks;
  • vrijheid;
  • gezondheid;
  • afvallen;
  • minder hongergevoel;
  • fitter/vrolijker/energieker/slanker.

Even doorbijten dus en dan is stap 1 naar een gezonder leven gezet.

Nathalie en ik gaan de uitdaging aan: van 29 augustus tot en met 6 september gaan we samen suikerloos door het leven. Doe je mee?

 

Secret eaters

Weet jij wat je eet? Of ben jij een ‘Secret eater’?

Als je het tv-aanbod bekijkt, merk je dat we met z’n allen een vreemde fascinatie voor voedsel hebben. Er zijn veel kookprogramma’s, kookwedstrijden en er is zelfs een heus tv-kanaal waar het 24 uur per dag over eten gaat. Maar er is een keerzijde aan al dat eten. We worden met z’n allen veel en veel te dik.

Geen probleem, dan boren we toch gewoon weer een heel nieuw genre aan? Het tv-programma waarin dikke mensen hulp krijgen bij afvallen. Lekker herkenbaar voor de kijker en helemaal fijn om te zien dat er anderen zijn die nog veeeel dikker zijn dan jij. In Obese bijvoorbeeld helpt (de hyperslanke) Wendy van Dijk mensen met een extreem overgewicht om weer een gezond gewicht te bereiken.

Aankomen van lucht

In een ander programma: ‘Secret eaters’ willen de makers de kandidaten bewust maken van hun eetgedrag. De hoofdrolspelers zeggen allemaal dat ze weinig eten, goed sporten en dat ze er niks van snappen dat ze maar blijven aankomen. Je zou bijna medelijden met ze krijgen.

Homeland voor dikkerdjes

En dan laat presentatrice Anna Richardson een batterij aan verborgen camera’s installeren. En de eetaanvallen buitenshuis worden opgenomen door privé detectives. De kijker ziet alvast close-ups van marsen en frites die achter elkaar in de maag van de secret eaters verdwijnen. Een gezonde maaltijd met weinig koolhydraten bleek een maaltijd met alleen maar koolhydraten. En ik hoorde een vrouw zeggen dat je een uur na het sporten, kunt eten wat je wilt, omdat die calorieën niet blijven plakken. En dus gooide ze een hele bak chocoladesoesjes naar binnen nadat ze een uur had gesport. Wow, wat naïef.

De confrontatie

Na 5 dagen worden de kandidaten geconfronteerd met wat ze de afgelopen dagen allemaal gegeten hebben. Alles staat uitgestald op een hele lange tafel. Stuk voor stuk slaan ze stijl achterover als presentatrice Anna ze confronteert met de beelden. De diëtiste meldt dat de ingeschatte 1200 calorieën er in het echt 3400 blijken te zijn. Ietsje meer dan gedacht dus en de ogen gaan open.

Kun je zo onwetend zijn?

Er zullen vast mensen zijn die geen idee hebben wat ze op een dag eten, maar ik kan het me bijna niet voorstellen. Ik weet dat de 3 speculaasjes bij de thee gisteren niet zo goed waren. En dat de babi pangang die ik nam, misschien meer suiker en vet bevat dan goed voor me is. Misschien helpt het dat ik mijn maaltijden een tijd bij heb gehouden in de app Foodzy? Maar hoe kan je nu niet meer weten dat je 3 repen Mars/Snickers/Twix hebt gegeten gedurende de dag?

Ik ben benieuwd. Wat denken jullie? Is de onwetend het grote probleem? Of is het jezelf voor de gek houden omdat je dan lekker mag blijven dooreten?

Zelf een aflevering kijken?

Het programma ‘Secret eaters’ wordt in Nederland uitgezonden bij TLC.
En wil je een aflevering bekijken? Op YouTube zijn ze ook terug te vinden. Deze gaat over 2 schattige zussen die denken dat je een uur na het sporten ongelimiteerd mag eten, omdat je spijsvertering dan nog op volle kracht is.

image

Ja, ik lieg over mijn gewicht

Nu ik toch eerlijk ben, kan dit er ook nog wel bij. Ik lieg soms over mijn gewicht. Niet altijd hoor. Tegen goede vrienden en familie ben ik wel eerlijk (al durf ik mijn gewicht nog niet op dit blog te zetten). Ik doe het voornamelijk bij de dokter, de verloskundige en de mensen van de bloedbank. En nu ook op het consultatiebureau. Best ernstig eigenlijk.

Hoe kwam dat zo?

Mijn dochtertje van bijna 2 wilde absoluut niet op de weegschaal liggen tijdens de laatste controle. Dat heeft ze niet van een vreemde zullen we maar zeggen. Na 5 pogingen met een gillend, spartelend kind was er nog meer 1 optie over: ik moest met en zonder haar op de weegschaal staan. Vervolgens konden we de twee getallen van elkaar aftrekken en zouden we te weten komen hoe zwaar mijn dochtertje was. Dit veroorzaakte acute stress bij mij.

Rekenen is niet mijn sterkste kant

De hele wachtkamer zat vol met van die dunne moeders, zul je altijd zien. Ik moest mijn gewicht roepen naar de assistente aan de andere kant van de kamer. Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb gezegd dat ik het ook zelf even kon berekenen, vond ik nog vrij slim bedacht van mezelf. Alleen werd het toen wat te ingewikkeld voor mij en heb ik misschien een rekenfout gemaakt. Achteraf bedacht ik me dat ik, door dat gerommel van mij, heeeeeeeeeel misschien wat van mijn gewicht aan mijn dochter heb geschonken. Ik schaam me diep. Ik ben meteen klaar met dat liegen.

Beloofd.

En mijn dochter? Die nam dat gewicht er lachend bij. Kijk, daar kan ik nog wat van leren.

Chocoladetaart

De verleiding van traktaties

Kan je het je nog herinneren, Je werd een jaar of 6 en je mocht trakteren in de klas… Lekkere dingen voor je klasgenoten en dan vervolgens iets heel lekkers voor de juf. Inmiddels ben ik de juf en ik kan je vertellen er is nog steeds niets veranderd. Zo kwam er laatst een leerling, waterijsjes voor de klas en voor de juf, jawel een heuse chocoladetaart, speciaal gebakken door moeder. En dan kan je aan de lijn zijn, weten dat je het beter niet kan doen, maar om 10 uur is het gewoon tijd voor koffie, begint mijn maag zin te krijgen in iets lekkers en voel ik dat ik moeder toch ook niet kan teleurstellen, dus weer voor de bijl.

Als ik naar een feestje ga lukt het me beter wanneer ik me bewust ben van de volgende dingen…

Om te voorkomen dat je voor de bijl gaat

  • Ik bedenk van te voren wat ik wel en niet ga nemen. Dus bijvoorbeeld niet de taart en wel de hapjes.
  • Door bovenstaande is het ook makkelijker om bewust nee te zeggen als me iets aangeboden wordt.
  • Het is prima om nee te zeggen wanneer er iets wordt aangeboden. Als ik me toch laat overhalen blijven ze de  volgende ronde weer aandringen en ben ik nog verder van huis.
  • De hapjes en drankjes die ik wel neem verdeel ik over de tijd dat ik er ben.
  • Ik vraag of ik mezelf mag bedienen.
  • Ik laat een deel van de ‘traktatie’ liggen tot de volgende ronde.
  • Ik zorg dat de schalen met lekkers buiten bereik staan.
  • Ik neem een klein glas.
  • Ik neem van mijn glas drinken kleine slokjes en zet na iedere slok mijn glas terug.
  • En ik drink mijn glas niet leeg tot het moment dat ik toe ben aan iets nieuws, op deze manier kan ik zeggen: “Ik heb nog”.
  • En vooral….. Ik geniet van wat ik wél eet!
paardenbloem-unsplash

De junk in mij

Lieve volslanke lezers, we beginnen met wat testvragen.

  1. Heb jij wel eens eten verstopt in huis?
  2. Lieg je wel eens tegen je verkering over wat je gegeten hebt?
  3. Ben je wel eens door de regen naar de supermarkt gereden, alleen om chips, koek of chocola te halen?

Ik kan hier volmondig ‘ja’ op zeggen. Ik ben een eet-junk; ik kan niet zonder eten. Sowieso denk ik 24 uur per dag aan eten. Als ik opsta begint het al. Uitjes plan ik vaak in de buurt van een restaurant en ik vind het saai om te lunchen met een boterham.

Het lastige van het hebben van een eetverslaving is dat je nooit helemaal kunt stoppen met eten. Elke dag kom je in de verleiding en moet je de juiste keuze maken. En dan heb je ook nog mensen die je de verboden waar onder de neus drukken terwijl ze zeggen: “Voor deze ene keer mag je best een stukje taart.” Herkenbaar?

Het hoort bij mij

Ik accepteer dat eten voor mij heel belangrijk is en dat ik alleen al gek word van het idee dat ik niks lekkers meer mag eten. Daarom houd ik daar rekening mee. Ik kan met mezelf afspreken dat ik niet elke dag hoef toe te geven. Als je af en toe toegeeft, wordt het stukje chocola eigenlijk nog lekkerder ook. En omdat 2 keer per week flink sport, mag ik af en toe nog wel een 2e of 3e stukje ook. Afvallen gaat dan niet niet zo snel als bij een crashdieet, maar mijn kilo’s komen ook niet zo snel terug.

gezondeten

In gevecht met het stemmetje in je hoofd

Hebben jullie dat ook? Dat je met jezelf gaat onderhandelen over het wel of niet nemen van chocola/koekje/kroketje/noem maar op?

Aan de ene kant wil je het absoluut niet omdat je weet dat het niet goed voor je is. Maar je hebt ook het andere stemmetje dat zegt dat het voor deze keer echt wel even mag, omdat je een rotdag had of omdat je vriend of vriendin ook een stukje neemt. Soms wint mijn duiveltje en soms de engel.

Maar 1 ding is altijd hetzelfde. Als de engel wint, voel ik me daarna altijd sterk en gezond. Wint mijn duiveltje, dan voel ik me ellendig en schuldig. De duivel wil geluk voor de hele korte termijn terwijl de engel weet waar ik op de langere termijn blij van word.

Helaas ben ik dat vaak de volgende keer alweer vergeten. Mijn korte-termijn-stemmetje is blijkbaar een goede onderhandelaar.

Wat tips

Als ik sta te dubben, helpen deze tips mij altijd het beste:

  1. Stel je voor hoe je je voelt als je het gegeten hebt. Waarschijnlijk heb je dan spijt. Probeer dat gevoel op te roepen. Dat helpt om het toch niet te nemen.
  2. Stel het moment uit. Zeg tegen jezelf dat je morgen, in het weekend of wanneer dan ook, wel iets lekkers mag. Een grote kans dat je er tegen die tijd geen zin meer in hebt. Het gaat erom dat jijzelf bepaalt wanneer je wat eet, niet dat monstertje.
  3. Zoek afleiding. Bel iemand, stuur een vriendin een berichtje of neem een douche.
  4. Kun je het echt niet houden? Neem niet dat stukje chocola of die zak chips, maar een waterijsje, of een handje noten.
  5. Ga je helemaal voor gaas? Probeer te oefenen met het nemen van een klein stukje. Zeg nou eerlijk, na 5 stukjes proef je het amper nog. De eerste paar zijn echt het lekkerst.

Mocht het helemaal misgaan, wees dan niet al te streng voor jezelf. Het kan gebeuren. Maar denk ook niet dat alles verloren is en dat je dan ook wel die zak chips erachteraan kunt gooien. Elke calorie is er eentje en alle kleine beetjes helpen. Schrijf op hoe je jezelf voelt nadat je iets gegeten had, wat je in eerste instantie niet van plan was. Dat kan je misschien helpen als je weer zo’n twijfelmoment hebt.

Wat doen jullie op zo’n moment?

Hebben jullie tips? Wat helpt jullie?Ik ben erg benieuwd naar jullie ideeën.