Cake van de week

Mijn eerste weegmoment, het uur van de waarheid

Het weegmoment. Dat is altijd spannend na weeee-ken zo niet maaan-den. Zo spannend dat ik dat moment bijna 1,5 week heb uitgesteld.  En alleen maar omdat ik bang was dat het enorm zou tegenvallen. Ik wist dat ik zo nu en dan behoorlijk heb zitten knagen. Ook op vakantie heb ik de souvlaki’s en de pitabroodjes niet laten staan. Sterker nog: ik nam er soms ook een bakje chips bij. En een koekje. En nog 1. Kortom: met angst en beven stapte ik op de weegschaal.

En wat denk je? Batterij kapot. Pffff, nog een paar minuutjes uitstel dus, maar er was geen weg terug. Zou ik met mijn bril wel of niet ophouden? Dat scheelt toch wel een paar gram. Maar ja: zonder bril kan ik niet zien hoeveel cijfertjes er op het display staan. Dat is dus geen optie. Oké, dit is het. Niet meer uitstellen… ik moet het doen.

Zo licht als een veertje

En wat bleek. Ik was een stuk lichter dan ik dacht. En echt een flink stuk lichter. Van de 10 kilo die ik nog dacht te moeten kwijtraken, bleven er nog maar 5 over. Je snapt dat ik hysterisch blij was. Gelukkig bedacht ik me net op tijd dat vriendlief het niet zo prettig zou vinden als ik hem daarvoor om 5.30 uur wakker zou maken. Dat heb ik dus niet gedaan.

Recht zo die gaat, de laatste 5 kilo

En nu moet ik op dezelfde voet verder. Ik probeer veel te wandelen en goed op mijn maaltijden te letten. Volgens mij gaat dat vrij netjes. Ik eet wel eens een koekje bij de koffie, maar ik houd mijn maaltijden beschaafd. Deze week heb ik 2 keer een salade gemaakt. Vanavond wordt lastig want ik ga uit eten. Ik heb mezelf voorgenomen om geen toetje te nemen. Ik ben vastberaden, denk ik.

Volgende week het echte weegmoment, want dan zie ik of ik ben afgevallen. Kijk/lees volgende keer weer of het mij gelukt is. *start eindtune*.

0 antwoorden

Laat een reactie achter

Wil je meepraten?
We zijn benieuwd naar jouw mening.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *