Berichten

meidenloop

Mijn eerste hardloopwedstrijd

Jeeeeej, het is gelukt. Zondag 29 juni liepen maatje Karin en ik de 5 kilometer tijdens de Utregse meidenloop. En ik kan jullie vertellen dat het er nog even om spande of we ‘m uit konden lopen. We hadden wekenlang getraind en dus kon er eigenlijk weinig misgaan. Of toch? Karin kreeg op het laatste moment een bovenbeenblessure en ik, Nathalie, kon wegens een pittige keelontsteking de laatste week ook niet meer lopen.

Onze Utregse meidenloop

Om dit spannende verhaal nog wat kracht bij te zetten, volgt hier een heus fotoverslag.

Vrijdagavond 27 juni ging ik nog even een rondje hardlopen. Karin wilde haar been nog wat rust gunnen en bleef thuis. Bij thuiskomst appte ik Karin. Ik zag het even helemaal niet zitten, omdat ik geen meter vooruit kwam zo vlak voor de wedstrijd. Na 2 kilometer moest ik al lossen en dat was ik niet van mezelf gewend. Ook Karin vond het spannend. Gelukkig hadden we elkaar.

meidenloop

Zaterdag 28 juni. ’s Middags even het startnummer en het speciale meidenloop-shirt ophalen samen met Karin, vriend en kind.  Het shirt valt klein zeggen ze, dus we nemen een xxl. Daarna lekker lunchen bij Kom Buurten. Het moet natuurlijk wel gezellig blijven :).

Kom Buurten

Ik pas daar nog even het hardloopshirt. OMG, ik zie eruit als een rollade. Dat shirt valt niet een beetje klein, ik kan mezelf er met moeite in wurmen. En ademen lukt al helemaal niet. No way dat ik als een rollade (een roze rollade, dat wel) door Utrecht ga rennen. Op onderstaande foto lijkt het nog wat, maar niks is minder waar.

Meidenloop shirt

Ik ga voor plan B. Vriend houdt kind even bezig op de trappen van Perry Sport (de held) als ik op zoek ga naar een roze hardloopshirt. Ik vind er eentje, een heel wijd, knalroze exemplaar. Meteen koop ik er een kek, kort broekje bij. Dat is handig nu het weer wat warmer wordt buiten.

Hardloopshirt Nike

Karin belt me ’s avonds. Ook zij is niet blij met het rolmopserige shirt. Gelukkig heeft zij nog een roze exemplaar liggen. Ik eet die avond een bordje pasta. Dat schijnt goed te zijn qua energie en alles. Ik laat niks aan het toeval over.

En dan is het zondagochtend. De dag van de meidenloop. Ik vind het span-nend. Ontbijten lukt niet echt, maar daar maak ik me maar niet zo druk over. Om 10.00 uur ’s ochtend ga ik naar Karin, daar verzamelen we. Haar zus en nichtje doen ook mee. Daar spelden we onze rug… uhhh… buiknummers op. Het is voor mij allemaal voor het eerst. Had ik al gezegd dat ik het spannend vind? Want hoe prik je zoiets op je shirt zonder dat je er last van hebt tijdens het rennen? Heb je er überhaupt eigenlijk last van? Had ik eigenlijk een petje, zweetbandje, zonnebril of wat dan ook om moeten doen? Aaaarghhh. Ik stap op de fiets, misschien voor iedereen beter.

Buiknummer meidenloop

Aangekomen op het terrein begint het helemaal te kriebelen. Wat een hoop mensen. Ik krijg een lichte migraine van al de roze shirtjes, maar de sfeer zit er al goed in. We plassen, drinken, lopen wat rond. Twijfelen over jas aan of jas uit? Petje op of petje af? Zonnebril op of zonnebril af? Ik kom trouwens ook nog aardig wat bekenden tegen. Er is een hele wereld van sportieve mensen… ik had daar serieus geen idee van. Er lopen ook van die hele dunne rond met gordels met drinkflesjes om. Shit, had ik dat ook moeten aanschaffen?

Ineens mochten we richting veld en beginnen met de warming up. Ik vond dat al best pittig. We moesten springen en hurken en nog veel meer vermoeiende dingen. Dat doe ik anders nooit.

Zwager John (die de dag ervoor een triatlon had gedaan) was er om ons aan te moedigen, onze tassen te dragen en om foto’s te maken. Hier is er eentje van voor de wedstrijd. We stonden te wachten tot we los mochten gaan. De regen ging in ieder geval al wel los, en het waren koude en dikke druppels. Op deze foto zie je Karins zus Mirjam, mijzelf (Nathalie), nichtje Jari en Karin zelf.

Voor de wedstrijd

En toen mochten we los. Sjonge, jonge: wat was dat tof. Allemaal tegelijk en iedereen juichen. Toen wist ik nog niet dat we na 1 bocht al helemaal stil kwamen te staan: een opstopping. En dat helpt niet echt mee zo vlak na de start. Ik zei hardop dat dat onze tijd ging kosten. Alsof we daar mee bezig waren. Het klonk wel stoer trouwens. Mirjam en Jari gingen meteen al vooruit. Karin en ik moesten achterblijven, maar dat hadden we stiekem al verwacht. De rit uitlopen was voor ons al goed genoeg.

Bij het waterpunt op de Oudegracht voelde ik me bijna een professionele hardloopster. Daar stonden allemaal mensen met bekertjes water die je kon aanpakken. Maar ik had even niet nagedacht hoe je dat dan moest aanpakken en drinken terwijl je aan het rennen bent. Stom. Van schrik nam ik 2 hele grote slokken water en verslikte ik me. Van de professionele hardloopster in mij was ineens niks meer over. Vanwege de grote, koude slokken water kreeg ik ook nog eens enorme steken in mijn buik. En ik moest nog 3 kilometer. Sheisse, wat een beginnersfout. Karin had ook de steken, dat was dan wel weer gezellig. We hadden het allebei enorm zwaar. Bekijk de foto maar eens. Opgeven was voor mij echt geen optie. En voor Karin ook niet. We zullen dooooorgaan.

meidenloop

Weer 3 kilometer later komen we rennend de finish over. Ik werd aangemoedigd door vriend en kind (al heeft mijn dochter mij niet eens gezien geloof ik). Ik ben ka-pot. Maar wel een supertof gevoel. We hebben het gered. Jeeeeeeeeeeej. Deze foto is vlak na de finish gemaakt. Wat zien we er blij uit. Mirjam en Jari waren al wat eerder binnen.

Meidenloop na afloop

Hartstikke leuk hoor, dat hardlopen. Maar waarom doen we dit ook weer allemaal?

Natuurlijk voor een bitterbal op de zondagmiddag. Die smaakte ook nog eens extra lekker :).

Bitterballen

 

En toen ik de beelden terugzag op de site, werd ik me er weer even bewust van dat ik nog wat kilo’s te gaan heb. Voor mijn gevoel loop ik soepel en lichtvoetig. Afgaand op de beelden, is dat niet echt het geval. Het is meer alsof ik voor en achter 2 kussens onder mijn (roze) hardloopshirt heb gestoken.

Vanavond maar weer een salade gemaakt. En Karin en ik maken alweer plannen voor de volgende hardloopwedstrijd: de Singelloop. Doe je mee?

meidenloop

Meidenloop here I come

*Tromgeroffel klinkt* En dan gaat het er toch echt van komen. Ik ga meedoen met een georganiseerde loop. Het was een flinke stap. Medeblogger Karin heeft me over de streep getrokken. Zij heeft het vaker gedaan en zegt dat het echt heel erg tof is. Daarom wil ik het heel graag een keer proberen. En het is maar 5 kilometer, dus dat moet te doen zijn. En het is dwars door Utrecht, ook leuk.

We zijn voorbereid

Want eerlijk is eerlijk: zo’n loop zorgt wel voor een goede stok achter de deur. Was ik anders in mijn joggingbroek op de bank blijven zitten, nu moest ik wel. Ik wil natuurlijk geen flater slaan. En dus hebben Karin en ik flink getraind. Minimaal 2 keer per week trokken wij de hardloopschoenen aan en gingen los. De ene keer ging het fantastisch en de andere keren helaas helemaal ruk. Hoe het zondag zal gaan? Er is maar 1 op manier om erachter te komen.

Het schijnt verslavend te zijn. Ik houd jullie op de hoogte

Meidenloop