Berichten

IMG_9784

Geschrokken van het getal op de weegschaal

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik ben deze week niet goed bezig geweest. Ik heb echt mijn best gedaan, maar de weegschaal was niet lief voor me. Het is een kloteding of ik had een kloteweek. Ergens tussenin zal de waarheid liggen. Je snapt het al: ik ben aangekomen afgelopen week.

Mijn weegschaal heeft ze niet alle 24 in het kratje

Ik houd een kleine slag om de arm, omdat mijn weegschaal de laatste weken niet echt betrouwbaar blijkt. Soms ben ik ineens 2 kilo lichter of dan ineens 3 kilo zwaarder. Inmiddels ga ik 10 keer op de weegschaal staan en neem ik het getal dat ik het vaakst voorbij zie komen. Ik begin op zijn zachts gezegd een beetje aan de kwaliteit te twijfelen.

Maar het hoeft ook niet aan de weegschaal te liggen. Ik heb misschien ook wel iets te veel geluk gehad de afgelopen weken. Hoe dan ook: al met al was het even een domper.

Een real-life-chat

Wat wel erg leuk was, was het eerste etentje van Laura, Karin en mij. Laura had heerlijk gekookt (zie onderstaande foto’s). We hebben tips uitgewisseld en moeilijke momenten gedeeld. Het is allemaal zo herkenbaar. En ook wel leuk om naast de gesprekjes via whatsapp ook in het echt van gedachten te wisselen. We hebben nieuwe doelen gesteld en gaan er weer vol voor.

Vind ons leuk

Ennnnnnn: we hebben een Facebook-pagina. Je bent welkom om je tips en ideeën met ons te delen: zowel op dit blog als op Facebook.

Foto’s van de gerechten

Laura had heerlijk gekookt voor ons.

Salade met geitenkaas, pijnboompitten en olijven

IMG_9783
Tomaatjes uit de oven

IMG_9784


Samen met de linzen en chorizo in rode wijn was het een plaatje op mijn bord

IMG_9788

 

En om het af te toppen een heerlijk nagerecht met appels (en crumbles, maar die mogen geen naam hebben)

IMG_9790

 

Salade met kip

Met de hakken over de sloot

Afgelopen week ging met vallen en opstaan. Ik zat niet in de goede flow van de week ervoor. En waarom? Geen enkel idee. Mijn duiveltje overschreeuwde mijn engeltje elke keer. Zo lastig om daar doorheen te prikken en je plan door te zetten. Elke keer sprak ik de beroemde woorden: ‘morgen begin ik echt’. En samen met mij ook Laura en Karin. We gingen allemaal niet zo heel lekker.

Dikke winst

Maar ik heb gedaan wat ik kon en merk dat ik steeds beter maat kan houden. Oké, ik neem dan wel eens een stukje chocola, maar ik kan het bij 2 kleine stukjes laten en dan ook nog pure chocola. Vroeger begon ik pas echt warm te draaien na 2 repen van 200 gram. En een zak chips. En dropjes en een fles frisdrank. Als voorgerecht dan hè?

Maar als ik me even beperk tot de pure cijfers: deze week zag ik -0,5 op de weegschaal. Niet enorme hoeveelheden, maar het is iets. Met dank aan de flinke wandelingen die ik gedurende de week heb gemaakt. Jongens, dat helpt echt als een trein.

Als je flink wilt afvallen, moet je niet te sociaal zijn

Ik at zaterdagavond een heerlijke maaltijd bij mijn broer en schoonzus. En we kwamen op het onderwerp lijnen (daar komen we altijd een keer over te spreken). We kwamen tot de conclusie dat lijnen sowieso heel moeilijk is. En al helemaal voor de mensen die een druk sociaal leven hebben. Je kunt je thuis nog wel aan je dieet houden, maar zodra er iemand op bezoek komt dan wil je wel wat lekkers in huis hebben (ik word gek als ik niks op tafel kan zetten). En je met groot gezelschap aan tafel zit, eet je automatisch een stuk meer. Je kletst wat en eet wat en nog wat en nog wat.

Hoe kan ik die knop omzetten?

In het weekend probeer ik de schade te beperken. Vandaag eet ik niks tussendoor. Maar vanaf maandag (morgen begin ik echt) ga ik weer volledig van start. En dat nog een flinke kluif (hihi), omdat ik sowieso al 3 avonden de hort op ben. Ik moet met mezelf afspraken maken. Vrijdagavond mag ik de teugels laten vieren als ik een kilo ben verloren. Daar houd ik me aan vast en dat moet me motiveren om de andere dagen rustig aan te doen. Gelukkig eet ik donderdag met Karin en Laura en ik neem aan dat we dan een lichte maaltijd gaan nuttigen. Ik mag het hopen.

Here we go… again.

 

Foto: salade met kip (door Nathalie)

DSCN0115

Ik sta een weekje stil

Ik sta alweer een weekje stil, ben geen gram afgevallen helaas. Ik heb het echt helemaal aan mezelf te danken: gewoon te veel lekkere dingen gegeten. Op een verjaardag ging ik me te buiten aan een enorme schaal met bittergarnituur. Dat is echt mijn lievelings en dus vond ik het moeilijk om niks te nemen. Ik ben uiteindelijk helemaal losgegaan op de bamischijfjes en bitterballen. Of moet ik zeggen: bitterbalen :(.

Waar is dat feestje?

Toen de volgende uitdaging. Mijn dochter was jarig en dat hebben we ook gevierd die avond. Met patatjes. Zij was net zo blij geweest met een boterham met pindakaas en een plakje ‘wos’ (op z’n Utregs hè), maar dat vonden wij als haar ouders niet zo’n goed idee. Het is wel een feestdag, laten we eerlijk zijn. Ennnnn toen hadden we ook nog chips in huis. Klap op klap: allemaal niet goed. Eigenlijk, als ik het zo opsom, mag ik blij zijn dat ik niet ben aangekomen. Ik tel mijn zegeningen.

Mijn uitdagingen komende week

En bij het afsluiten van deze ‘neutrale’ lijnweek, richt ik me alweer op de aankomende week. Geen etentjes gelukkig, dat scheelt al. Maar op zaterdag vieren we de verjaardag van mijn dochter voor familie. En dat betekent dat de koelkast en de voorraadkast tot de nok toe gevuld zijn met allerlei lekkere dingen. Die branden nu al in mijn kast. Maar ik ga het gewoon proberen. Ik neem een klein stukje taart en ik ga mij verder inhouden. De wereld zal niet vergaan. Hoop ik? En de restjes taart/gehaktballetjes/knabbels gaan in een heel kittig zakje mee met de gasten naar huis. Een volwassen versie van het snoepzakje op kinderfeestjes is niet eens zo’n gek idee.

Ik hang te veel slingers op

Want ik ben inmiddels wel tot de conclusie gekomen dat ik elke week wel een reden vind om een feestje te bouwen. Ik hang, laat ik zeggen, heel wat slingers op gedurende de week. Geen file op weg naar huis? Jawel, daar nemen we een borrel op. We zijn 6 jaar en 3 dagen samen? Hatzeee, trekken we een zakje knabbels open. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus daar moet ik mee aan de slag. Waarom denk ik dat het feestje verpest is zodra ik niks lekkers kan eten? En waarom gaan dan alle remmen los? Ik ga dat de komende weken onderzoeken.

Eén geluk. Laura en Karin hadden ook een wat hobbelige start. We hebben elkaar een belofte gedaan en onszelf reeële doelen gesteld voor de komende weken. Soms heb je even een stok achter de deur nodig. Vrijdag doen we weer een weegmoment. Ik zet in op -1 kilo. En jij?